Sobota

24

Lutego 2024 roku

Imieniny obchodzą:
Bogurad, Bogusz, Boguta, Bohusz, Lucjusz, Maciej, Piotr

Aktualności

Trzeba wiedzieć w co się wierzy – spotkanie Kręgu – 15.02.2024

Czy my, chrześcijanie z parafii św. Wojciecha w Czerwieńsku, wiemy w co wierzymy? Czy znamy naszą wiarę? Czy znamy Boga, w którego – mówimy – wierzymy?

Czy stawianie sobie takich pytań jest właściwe? A może jest podchwytliwe? Jak w Tobie, czytelniku, rodzą się te pierwsze, instynktowne, myśli będące odpowiedzią na tak postawione pytania?

Istnieją co najmniej trzy główne powody, dla których Paweł wysłał List do Rzymian:

(1) W przygotowaniu na swoje przybycie do Rzymu w przyszłości. Od lat Paweł chciał głosić ewangelię w Rzymie (zob. Dzieje Apostolskie 19:21; List do Rzymian 1:15; 15:23). Miał także nadzieję, że Kościół w Rzymie będzie miejscem, z którego wyruszy na służbę na misji w Hiszpanii (zob. List do Rzymian 15:22–24, 28)

(2) Aby wyjaśnić i stanąć w obronie swoich nauk. Paweł wielokrotnie zmagał się z przeciwnościami ze strony osób, które źle rozumiały lub wypaczały jego nauki o prawie Mojżesza i wierze w Chrystusa (zob. Dzieje Apostolskie 13:45; 15:1–2; 21:27–28; List do Rzymian 3:8; II List Piotra 3:15–16). Paweł najwyraźniej miał powód, aby podejrzewać, że takie nieporozumienia dotarły do członków Kościoła w Rzymie, więc napisał do nich, aby załagodzić wszelkie niepokoje przed swoim przyjazdem.

(3) Aby promować jedność pomiędzy członkami Kościoła pochodzenia żydowskiego i tymi, którzy wywodzili się z ludzi innych narodów. Na krótko zanim Paweł napisał ten list, chrześcijanie pochodzenia żydowskiego, którzy zostali wcześniej wydaleni z Rzymu przez Klaudiusza (zob. Dzieje Apostolskie 18:2), zaczęli powracać do Rzymu i do kongregacji, które składały się głównie z chrześcijan wywodzących się z ludzi innych narodów. Sytuacja ta prawdopodobnie przyczyniła się do napięć i problemów pomiędzy chrześcijanami pochodzenia żydowskiego i chrześcijanami wywodzącymi się z ludzi innych narodów. Jako „[apostoł] pogan” (List do Rzymian 11:13) Paweł dążył do zintegrowania nawróconych wywodzących się z ludzi innych narodów z Kościołem; a jako Żyd (zob. List do Rzymian 11:13) czuł także wielkie pragnienie, aby jego własny lud przyjął ewangelię. Paweł propagował jedność w Kościele, nauczając, jakie zastosowanie mają doktryny ewangelii wśród wszystkich świętych (zob. List do Rzymian 3:21–4:25; 11:13–36; 14:1–15:13).

Przechodząc już do właściwego rozważania Słowa Bożego, tym razem w oparciu o List do Rzymian św. Pawła Apostoła, dzisiejsze spotkanie skonfrontowało nas z różnymi pytaniami o naszą wiarę. W pierwszej części spotkania, ks. Darek zaproponował nasze przemieszczanie w Nowym Testamencie, abyśmy sobie uzmysłowili, że mamy wypływać na głębię naszej wiary, że mamy ufać Bogu i Słowu Jezusa, który nas poprowadzi w życiu, że nawet, jeśli jesteśmy jak niemowlęta niezdolne przyjąć pokarm dorosłych, to musimy się formować po to, aby już nie mleko, które jest pokarmem niemowlaków, było też naszym pokarmem.

Podczas dzisiejszego spotkania skupiliśmy się na 14. rozdziale Listu. Bogactwo dialogów osób, które były na spotkaniu pokazuje, że coraz bardziej otwieramy się na relację z Bogiem. Pokazuje, że każdy z nas w swoim tempie, ale jednak Pismo Święte przyswaja i się z nim i w nim – umacnia. A może to jest “zasługą” Apostoła Narodów…

Na naszej stronie możemy przeczytać o wpływie tego Listu

https://parafiaczerwiensk.pl/wierzysz-i-wyznajesz-ustami/

https://parafiaczerwiensk.pl/kto-zatwardza-moje-serce/

Galeria

Wielki Post 2024

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię – te słowa wypowiada kapłan w Środę Popielcową posypując nasze głowy popiołem na znak rozpoczęcia Wielkiego Postu, czyli czterdziestodniowego okresu przygotowania do świąt wielkanocnych. Zanim jednak szczypta popiołu opadnie na nasze głowy, odczytywany jest fragment Ewangelii według świętego Mateusza, który wskazuje, jaką treścią należy wypełnić ten czas przygotowania. Post, modlitwa i jałmużna wyznaczają drogę, na którą zaprasza nas Kościół na progu Wielkiego Postu. Są to tzw. uczynki pokutne, które zakorzeniły się głęboko w chrześcijańskiej tradycji, których jednak wartość bywa, niestety, coraz częściej, pomniejszana i zapominana. Czy rzeczywiście nasze czasy już ich nie potrzebują?
Post polega na powstrzymaniu się z motywów religijnych i moralnych od spożywania niektórych potraw i na ograniczeniu ilości spożywanego w ciągu dnia pokarmu.
Praktyka postu znana jest od najdawniejszych czasów. Już Stary Testament przytacza wiele przykładów praktykowania postu, np. post Dawida w czasie śmiertelnej choroby syna (por. 2 Sam 12,16), post mieszkańców Niniwy (por. Jon 3,7). Ewangelie wspominają o tym, że post praktykowali uczniowie Jana Chrzciciela i zapowiadają, że także uczniowie Jezusa będą pościć, kiedy nie będą mieli pośród siebie swojego Mistrza, a Dzieje Apostolskie wyraźnie mówią o postach w pierwszych gminach chrześcijańskich. Często post nie ograniczał się tylko do zwykłego powstrzymania się od spożywania niektórych pokarmów, lecz towarzyszyła mu także praktyka dodatkowych umartwień w postaci noszenia worów pokutnych, posypywania się popiołem czy przyjmowania niektórych, uznanych za pokutne postaw ciała.
Praktyka postu oraz okresy jego obowiązywania zmieniały się w ciągu wieków. Dawniej obowiązywał czterdziestodniowy post o różnym stopniu surowości: poszczono w wigilie przed większymi świętami, w kwartalne suche dni oraz we wszystkie piątki. Obecnie przepisy postne Kościoła obejmują dwie formy postu: post jakościowy, czyli powstrzymanie się od spożywania potraw mięsnych, oraz post ilościowy, czyli takie ograniczenie spożywania pokarmów, aby tylko raz w ciągu dnia najeść się do syta. Przypominając o obowiązku czynienia pokuty, pozostawiono Konferencjom Episkopatów w poszczególnych krajach określenie sposobu zachowania postu i wstrzemięźliwości. Obecnie, szczególnie w krajach Europy Zachodniej, zastępuje się praktykowanie postu w postaci wstrzemięźliwości pokarmowej innymi, bardziej indywidualnymi praktykami pokutnymi, zwłaszcza uczynkami miłości i pobożności. W Polsce obowiązują przepisy dekretu Prymasa Polski z 1966 roku, który przewiduje:
– post jakościowy dla tych, którzy ukończyli 14 rok życia we wszystkie piątki w roku oraz w dniu wigilii Bożego Narodzenia;
– post ścisły, tzn. jakościowy i ilościowy w Środę Popielcową i w Wielki Piątek, przy czym post ilościowy obowiązuje tych, którzy uzyskali pełnoletność, a nie rozpoczęli 60 roku życia.
W dekrecie tym została również udzielona dyspensa od obowiązku zachowywania postu jakościowego w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia i nie mają możliwości wyboru potraw. Zaleca się równocześnie, aby wierni, korzystający z dyspensy modlili się w intencji Ojca Świętego oraz złożyli ofiarę do skarbonki z napisem Jałmużna postna, albo częściej spełniali uczynki miłosierdzia chrześcijańskiego. Dyspensa nie obowiązuje w Wielki Piątek, Środę Popielcową oraz w Wigilię Bożego Narodzenia.
Co skłania człowieka do zachowywania postu? Pomimo zmieniających się form praktykowania postu, motywacja pozostaje wciąż ta sama. Człowiek, który pości, chce powiedzieć Bogu, że całkowicie zdaje się na Niego, że poddaje się Jego woli. Postawa człowieka poszczącego jest postawą pokory i ufności. Chrześcijanin pragnie poprzez post pokutować i zadośćczynić za swoje grzechy oraz zjednoczyć się z cierpiącym Zbawicielem.
Odwieczną słabością człowieka jest jednak sprowadzanie postu wyłącznie do wyrzeczeń zewnętrznych , do czynów, które nie dosięgają głębi ludzkiego serca. Tymczasem istota postu polega na takim wyrzeczeniu, któremu towarzyszy wewnętrzne nawrócenie i duchowa przemiana. Dlatego już prorok Joel nawoływał, aby w dniach postu “rozdzierać serca, a nie szaty” (por. Jl 2,13). Chodzi bowiem nie o to, by sobie czegoś odmówić, ale także i o to, by czymś innego człowieka obdarzyć, darować krzywdy, pojednać się z nim. Święty Augustyn mówi, że post ma dwa skrzydła: modlitwę i czyny miłości bliźniego. Dopiero post połączony z modlitwą i miłością staje się wielkim środkiem na drodze zbawienia, ponieważ bez nich same zewnętrzne umartwienia znaczą niewiele.
Jedną z form miłości bliźniego jest jałmużna. Słowo to, które również staje się dziś “niemodne”, jest bowiem kojarzone z zależnością od innych ludzi, niedobrą litością, a nawet pogardą. Ma swój źródłosłów w języku greckim i oznacza czyn miłosierdzia. Pismo Święte wiele razy wspomina o obowiązku dawania jałmużny, jest ona bowiem czym innym niż zwykła filantropia. Właściwym motywem dawania jałmużny jest miłość – miłość Boga, znajdująca swój zewnętrzny wyraz w miłości bliźniego. Jako chrześcijanie pamiętamy o słowach Jezusa : “Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,41). To właśnie ów związek jałmużny z miłością sprawia, że jest ona cenniejsza od złota, że oczyszcza z grzechów, że ubogaca nie tylko tego, który coś otrzymuje, ale również tego, który daje (por. Tb 12, 8-9; Ps 41, 2).
Aby jałmużna była rzeczywiście owocna, musi być prawdziwym darem serca, bezinteresownym, szczerym. Jałmużna więc nie może być zwykłym oddaniem komuś tego, co mi zbywa, co jest mi już niepotrzebne. Ona musi być dzieleniem się z drugim człowiekiem bogactwem swego serca.
Obowiązek dawania jałmużny dotyczy wszystkich: nie tylko bogatych, ale i tych, którzy sami niewiele posiadają. Pojęcia jałmużny nie można bowiem zawężać tylko do dzielenia się dobrami materialnymi. Przy dawaniu jałmużny nie jest bowiem ważne tylko to, ile damy drugiemu człowiekowi w wymiarze czysto materialnym. Powinniśmy dać to wszystko, na co nas stać, ale jest sprawą istotną, żeby nasz dar był darem płynącym z głębi serca, był darem miłości.
Ks. Jerzy Olszówka SDS
Za: https://m.katolik.pl/uczynki-pokutne—post-i-jalmuzna,1698,416,cz.html

Spotkanie Kręgu Biblijnego ze św. Pawłem – 01.02.2024

Święty Paweł jest chyba najczęściej czytanym apostołem przez Kościół podczas Eucharystii. Ale czy to oznacza, że my, dzisiejsi chrześcijanie z naszej lokalnej wspólnoty znamy treści tych listów? Czy to oznacza. że już wszystko wiemy i nic więcej podczas spotkań Kręgu Biblijnego nie może z tego wyniknąć?

Jak pokazało już pierwsze spotkanie – może i wynika więcej. Bo tak jest za każdym razem, kiedy pozwolisz Bogu czytać siebie przez pryzmat Pisma Świętego. I, jak już wiemy, czytanie indywidualne jest naszą osobistą, często intymną, relacją z Bogiem – to czytanie wspólnotowe otwiera nas na relację przesyconą różnorodną interpretacją, która jest dotykiem wtórnym Boga, przez współudział braci i sióstr.

I chociaż dzisiaj było tylko wprowadzenie w tegoroczny cykl, który zatytułowany jest: “Uczestniczę we wspólnocie Kościoła na podstawie Listów św. Pawła”., to już mieliśmy świetny rezonans, pomiędzy tekstami, które nam zaproponował ks. Darek, a naszym odbiciem w codziennym życiu. Kolejny raz możemy się przekonać, że Bóg dając nam Słowo – dał nam klucz do życia w każdym czasie. Pierwsze wspólnoty chrześcijan miały piękne i wzniosłe chwile. Ale miały też momenty niełatwe, a nawet trudne, czy tragiczne. I dopóki trwały we wspólnotach – rozwijały się i ich wiara się umacniała.

Przechodząc płynnie od starotestamentalnych Proroków, weszliśmy w świat początku chrześcijaństwa i możemy się tym umacniać widząc, jak Bóg w swej wszechwiedzy i nieomylności daje nam doświadczenia i rozwiązania każdego z życiowych problemów.

Kolejne spotkanie już za dwa tygodnie. Czy podejmiesz decyzję przyjścia? Bóg każdego z nas zaprasza do rozważania Jego Słowa, ale też do niczego nie zmusza. Nic nie narzuca. Tylko daje możliwości. Na spotkaniu dzisiejszym padło pytanie: “Mówiąc Kościół co masz na myśli – “oni”, “my” czy “ja”? Odpowiesz…?

Galeria

Chrzty i pogrzeby w styczniu w naszej parafii – 31.01.2024

W miesiącu styczniu w naszej parafii nie było żadnego chrztu.

Natomiast pogrzebów było 14. Z tego 2 były na cmentarzu w Nietkowie, 10 na cmentarzu w Czerwieńsku i 2 poza naszą parafią.

Módlmy się, aby narodzin fizycznych i tych dla nieba było więcej.

Otoczmy wsparciem modlitewnym zmarłych i ich rodziny oraz bliskich.

KRĄG BIBLIJNY – PLAN SPOTKAŃ W 2024 R.

TEMAT: UCZESTNICZĘ WE WSPÓLNOCIE KOŚCIOŁA NA PODSTAWIE LISTÓW ŚW. PAWŁA APOSTOŁA

1.02 – Wprowadzenie

15.02 – (Rz.) Trzeba wiedzieć w co się wierzy

7.03 – (1 Kor) „Ja jestem Pawła, a ja Apollosa” – rozłamy w Kościele

21.03 – (2 Kor) Szacunek dla autorytetu apostolskiego

12-14.04 – rekolekcje biblijne w Łagowie

25.04 – (Ga) Prawo czy łaska, uczynki czy wiara?

9.05 – (Ef) „Niech Pan da wam ducha mądrości i zrozumienia w głębszym poznaniu”

23.05 – (Flp) Zachęta do pokory i radości

13.06 – (Kol) „Baczcie, aby was ktoś nie zwiódł”

27.06 – (1 Tes) Zasady ładu społecznego

12.09 – (2 Tes) „Kto nie chce pracować niech też nie je” przestroga przed acedią

26.09 – (1 Tm) „Korzeniem wszelkiego zła jest chciwość pieniędzy”

10.10 – (2 Tm) Zapowiedź odstępstw od wiary

24.10 – (Tt) Wskazania dla różnych stanów

14.11 – (Flm) Prośba wstawiennicza

28.11 – Podsumowanie

SPOTKANIA ODBYWAJĄ SIĘ W SALCE PRZY PLEBANII W CZERWIEŃSKU

PO MSZY ŚW., KTÓRA JEST O GODZ. 18.00

ZAPRASZAMY